Arka kolektif Yüzen Müze’nin bir üyesi ve bu yılki Chicago Mimarlık Bienali’nin sanat yönetmenlerinden biri olan Faheem Majeed, geçen ay canlı, güneşli doğduktan sonra Güney Yakası’nda bir toprak parçasının üzerinde duruyor. Orada Urban Growers Collective’in kurucusu ve genel müdürü olan sanatçı Erika Allen vardı.
Arkalarında kereste yığınları ve iki katlı bir köşk için bir bina çerçevelerinin başlangıçları (geçici taslak) yükseliyordu. Columbia Üniversitesi’ndeki mimarlık kurumuyla birlikte tasarlanan bu proje, tarım ve sanatla ilgili programlar yürütüldü ve Chicago boyunca sekiz çiftlik alanında yerel şeflere ve bölüm bölümlerine organik ürünler dağıtan kolektif için bir misafirhaneye sahip olacak.
Majeed, Bienalin finansmanına yardım ettiği pavyon için “Gördüğünüz gibi henüz bitmedi” dedi. “Fakat bunun Bienalin zamanının korunmasıyla yok. Bu, gerçekten faydalı olacak bir şey inşa etmek için anladığım kadarıyla gerçekten kullanmakla ilgili.” Sonuç olarak site, Bienal’in web sitesinde belirsiz bir şekilde ifade edildiği gibi “bu sonbaharın sonlarına” kadar halka kapalı kalacak.
Bienalin mekanlarından biri olan Chicago Kültür Merkezi’nin “Bu Bir Provadır” başlığı. Sergi parasının ardından da devam ettirilebilir yeni ortaklıkların ve programların teşvik edilmesi amaçlanıyor. Kredi… New York Times’tan Jamie Kelter Davis
Herhangi bir bienalin onayları, bir yandan yönetilmesi, sağlayanların ve bağışçıların beklentilerine hizmet etmek, diğer yandan enstalasyonlara ev sahipliği yapan mahallelerin gücü arasında bir denge. Chicago Mimarlık Bienali’nin son yinelemesi – 2015’teki yönetilen bu yana beşincisi – sert bir şekilde eğiliyor ve bazen ikinci yöne doğru yuvarlanıyor.
Majeed ve Yüzen Müze eş direktörleri Avery R. Young, Andrew Schachman ve Jeremiah Hulsebos-Spofford’un “Bu Bir Prova” başlıklı şehir yönetimiki bu Bienali’nin temel amacı, 2,3 milyonluk bütçesini yeni programlar ve ortaklıklar için kullanmaktır. ya da mevcut özellikler güçlenir, böylece sergi Şubat ayında sona erdikten sonra da yaşamaya devam edebilirler.
Bu olabilir, onu Venedik Mimarlık Bienali, St. Louis arka trienali (Counterpublic olarak bilinen) ve Indiana tasarım festivali Exhibit Columbus dahil olmak üzere yakın zamanda gerçekleşen diğer önemli arka plan ve mimarlık toplantılarıyla bölümleniyor. Her birinin bu yıl tarihi hesaplaşmaya, dağıtımına veya beyaz duvarlı galerilerden mahalle bölünmesine odaklanmaya dikkat çekti.
Ancak Lesley Lokko’nun oğlu Venedik Bienali’nin küratörlüğünde, mimari pratiğinin kapsayıcısı, onarıcı tanımına uygun olarak ayrıntılara olağanüstü bir dikkat gösterildi. St. Louis Trienali, küratöryel politikaları etkili bir şekilde kendi coğrafyasında haritaladı ve yerlerini Jefferson Bulvarı’nın kuzey-güney omurgası boyunca hizalayarak şehrin Manifest Destiny kinayelerine Batı Amerika Birleşik resimleri’ne açılan bir kapıdan biraz daha kapsamlı olarak meydan okudu.
Chicago’daki Yüzen Müze, mimarisinin ağı o kadar çok yöne doğru uzanıyor ki, yıpranmaya başlıyor ya da en az zeminde oldukça ince bir şekilde görünmeye başlıyor. Gösterilen siteler çok uzakta bulunuyor durumda; fırlatıldı.
Yüzen Müze’nin Bienal’e ilişkin özeti, Nathan Fielder’in HBO serisine kadar geniş kapsamlı kültürel derlemelere işaret ediyor